Van werk dat moet naar werk dat je goeddoet! 
Kiemkracht_Inspiratie_Blog_Haptonomie_Haptotherapie_Focussen_hand voelt water

Toen ik terugkeek op mijn eigen worsteling met het vinden en veranderen van werk, zag ik dat een aantal ervaringen ook jou van pas kunnen komen in je zoektocht. Die ervaringen heb ik vertaald naar vaardigheden, die ik niet per-sé al had en doelbewust kon inzetten, maar in de loop van de tijd, soms bij toeval, ontwikkelde. Wellicht dat jij er nu wel doelbewust gebruik van kunt maken! Je vindt ze in het kort uitgelegd onder aan de bladzijde.

Je baan opgeven doe je niet zomaar!

Natuurlijk niet! Je hebt een inkomen nodig, maar wat als het werk niet (meer) bij je past?
Ik geef je hier een inkijkje in hoe ik van werk dat ik heel graag deed, naar iets wat steeds minder leuk werd – tot ik het besluit nam te stoppen. Wat hield me tegen om te vertrekken, wat hielp uiteindelijk de knoop door te hakken en hoe lukt het jou te weten welke kant je op wilt? 

Het begin van iets leuks

In 2008 begon ik als invalkracht op een woon-zorgcomplex van Trajectum met een 0 urencontract en de belofte dat ik zeker 2 dagen per week kon werken. Die 2 dagen per week is er inderdaad altijd iets te doen binnen de dagbesteding voor psychiatrisch kwetsbare mensen met een licht verstandelijke beperking, die in de reguliere zorg nog niet terecht kunnen. Als invalkracht werk je op verschillende plekken, net waar het nodig is. Hoewel het werk op iedere dagbestedingsvorm boeiend is, lag mijn hart en mijn kennis toch het meest bij de tuin. Het leek me echt mooi om dáár te werken. Mijn enthousiasme voor juist die werkplaats werd wel gehoord, want ik liet geen gelegenheid voorbijgaan om dat enthousiasme te laten merken en tegelijkertijd door te laten schemeren dat ik graag 2 vaste werkdagen en een vast contract wilde.

Toeval, geluk en een klein beetje wijsheid.

Dat klinkt nu alsof ik met voorbedachten rade mijn voorkeur liet doorschemeren, maar dat is niet zo. Het kostte me eigenlijk geen moeite te laten merken wat ik het liefst deed. Daarbij kreeg ik de kans te laten zien dat ik wel de gewenste kennis had op momenten dat ik op die werkplek stond.  Dat geluk moet ook een beetje jouw kant opvallen en anders vraagt het van je om meeloopmomenten te creëren, bijvoorbeeld door ernaar te vragen.
Ook al ging het mij toen vrij makkelijk af, wanneer ik mijn mond niet had open getrokken, zou ik waarschijnlijk jaar na jaar overal en nergens gestaan hebben. O, ja en dan ook nog alle dagen waarschijnlijk, maar grenzen aangeven is een andere blog op de inspiratiepagina. De blog over grenzen aangeven lees je hier.

Ja, maar…

Nu zeg je misschien: “Ja, maar ik weet niet zeker dat het precies is wat ik wil,” of “ja, maar wat als het niet zo goed bevalt.” Klopt. Je weet het niet zeker! Wat als het wel lukt en het bevalt niet?
Berthold Gunster, bekend van Omdenken, heeft daar een helder en leuk boekje over geschreven. In het kort komt ja-maar-denken neer op: niets gaan doen. Het houdt je tegen om een stapje voorwaarts te doen. Dus ook die stap in de juiste richting maak je dan niet!
Had ik daar dan helemaal geen last van? Haha, jawel dus! Dat gevoel heeft me zelfs vaak in de greep gehouden! Denken dat ik niet weg kon – uit verantwoordelijkheidsgevoel, uit loyaliteit, uit angst voor het onbekende en wat als ik niet genoeg verdien, enzovoorts. Herkenbaar?
De toverformule om deze gedachten te bezweren is in ja-en te gaan denken en praten. Dus bijvoorbeeld: “Ja, en als ik niet tevreden ben, ga ik weer verder kijken”. Klinkt echt anders hè? Nog belangrijker: het voelt ook heel anders! Deze gedachtegang helpt je om vanuit impasse naar beweging te komen.

Gelukt!

Goed, ik kreeg een vast contract en heb 15 jaar lang, tot in de zomer van 2023, gewerkt op de tuin. Lange tijd met veel plezier. In een leuk team samen werken met de bewoners. Zaaien, poten, oogsten, bloemen plukken enzovoorts. Natuurlijk was het belangrijkste onderdeel de begeleiding van de bewoners. Echt mooi werk: mijn grote hobby, tuinieren, gecombineerd met mensenwerk. Ondertussen studeerde ik af als haptotherapeut en besteedde ik de overige dagen aan de praktijk. Een poos was het in balans. Tot het begon vast te lopen.

Uit balans geraakt.

Het werk als haptotherapeut trok aan me, wilde verder groeien. Daar waar eerst evenwicht gevoeld werd, ontstond zwaarte. De tuinkant trok me naar beneden. De disbalans werd voelbaar. Ik merkte dat het werk letterlijk zwaarder werd. Wat tot gevolg had dat hetgeen dat verder wilde groeien nu maar moeizaam vooruitkwam. Er kon eigenlijk geen groei zijn op deze manier. Ik wist het, maar, je hoort het al; er waren voor mij vele ‘maren’ om me op mijn plek te houden.

Focussen deed wonderen.

Ondertussen kwam ik in aanraking met Focusing (Focussen in het Nederlands). Wat Focusing precies is, leg ik in een ander inspiratiestuk nog wel uit. Het is in ieder geval een zeer waardevolle aanvulling op haptotherapie en ik besloot de basiscursus te proberen (Later volgden nog Dynamic Expressive Focusing en de Practitioner Course). Het focussen hielp me om in de tegenstrijdige gevoelens helderheid te krijgen. Het werd me duidelijk dat ik het “gewoon nog even niet weet” en dat ik “er zelf bij ben”, zodat ik “kan stoppen wanneer ik het echt nodig vind”. Hier kon ik langere tijd mee vooruit. Het zware was ervan af. Ik voelde me weer in staat beide werkzaamheden met plezier te doen. De worsteling, het gemaar, werd rustig en ik voelde me als het ware weer mijn eigen stuurman. 

De verandering.

Het gevoel weer zelf stuurman te zijn hield een poosje aan. Ook tijdens de grote plannen voor verandering op de dagbesteding. Veranderingen geven onrust en onzekerheid, maar ook kansen. Ik koerste op dat laatste.  De Focusing Practitioner Course was inmiddels gestart. Ik stond, door de vorige focusing cursussen al meer focussend in het leven. Dat wil zeggen dat je zonder oordeel aandacht geeft aan wat je in je lijf ervaart en vlot helderheid krijgt over al je gevoelens. Dit is natuurlijk erg behulpzaam wanneer je keuzes wilt maken. Een langere vakantie was een wens en de keuze om dit echt te doen kwam in juni 2023. Samen met vriend en hond gingen we 5 weken op reis door Zweden. Wat heel rijk was en heerlijk.
Bij terugkomst uit Zweden was de reorganisatie op de dagbesteding en dus ook op de tuin waarheid geworden. Ik ging er met open vizier in, wetend en accepterend dat het werk anders zou zijn. We gaan er wat leuks van maken, dacht ik!  Maar dat viel tegen. Na 3 werkdagen had ik een verhelderende droom.

Ik zag mezelf van een afstandje. Gek hoe je in een droom jezelf soms kunt zien. Ik zag mezelf hele vieze dingen opeten. Wat ik at weet ik niet, wel had ik het gevoel dat dat moest. Toen hoorde ik mezelf zeggen: “Wáárom doe je dit?” Ook vreemd, dat ik mijn eigen stem hoorde, gebeurt eigenlijk nooit. “Word je daar niet heel misselijk van?” vroeg mijn stem aan mij. Ik weet nog dat ik dacht “Ik weet het niet, je zou denken van wel, hoe kan ik dit eten en niet ziek worden?” toen werd ik wakker. Misselijk.

Nou dat is duidelijk denk je misschien, maar blijkbaar was er nog iets nodig, voordat ik tot een besluit kon komen. Er volgden een paar beroerde dagen. Ik voelde me ziek worden van het werk, er was geen echte ruimte meer voor wat ik belangrijk vond in contact met mensen. Wat ik te bieden had als bloemen- en plantenliefhebber kon niet meer uit de verf komen in de nieuwe omgeving.
Ik wil hierbij wel even duidelijk zeggen dat deze ervaring echt heel persoonlijk is en beslist geen oordeel is naar wie dan ook. Niet naar de organisatie en ook zeker niet naar iedereen die er werkt. Dingen veranderen nu eenmaal en dat heeft gevolgen. Voor sommigen prima, beter zelfs, en voor sommigen niet.
Het was voor mij alsof ik van een best wel leuk, lekker zittend ribfluwelen jasje, in een omgekeerd strak gesteven jasje terecht kwam, een soort dwangbuis eigenlijk.

Opnieuw volgden natuurlijk de “ja maar” gedachten. Opnieuw de twijfels. Nu kon ik er focussend naar kijken. Dus ik legde mezelf wat vragen voor, om na te voelen hoe m’n lijf daarop zou reageren. Dat ging als volgt:

Ik: Wat als ik me ziekmeld?
Lijf: Hmmm, nee, dat is niet oké.
(Een zwaar gevoel)

Ik: Wat maakt het zo zwaar?
lijf: Zwaar en moe. Vermoeiend. Uitputtend.
(Het zware gevoel blijft)

Ik: Moe. Iets wordt heel moe.
Lijf: Ja, je zit vast. Komt zo niet vooruit op deze manier.
(Vooral een been voelt zwaar aan)

Ik: Iets zit ergens in vast en iets wil blijkbaar vooruit.
Lijf: Alsof je met 1 been in de modder zit, in een moeras, dat zuigt dat been vast. Die modder, dat is het werk nu. Dat andere been staat op de kant, probeert dat been uit de modder te trekken.
(Een zwaar been en andere been voelt krachtiger)

Ik: 1 been staat op de kant.
Lijf: Ja, die wil echt vóóruit!
(Vitaal gevoel, levendig)

Ik: Die wil vooruit… Wat als dat been uit die modder komt, wat dan?
Lijf: JAAAA! DAT! Een licht gevoel, een beweging vooruit, het wil gaan!
(Gevoel dat het juist is, dat iets gehoord wordt)

Ik: Hoe voelt dat om te gaan?
Lijf: Ja. Goed. Het is genoeg geweest. Een nieuwe weg, die nu klopt.
(Gevoel is vrij, helder, licht)

Hierna is het voor mij ook helder. Ik stop en ga me helemaal en alleen op de praktijk voor haptotherapie richten. Helemaal duidelijk nu! 

1: Ga het uitspreken.

Wanneer je diep in je hart wel weet wat je wil, maar het niet hardop durft te zeggen: praat dan eerst over je wensen met vrienden, familie of met wie jij vertrouwd bent.  Dan zeg je het al een keer hardop, je maakt een begin. Door te delen wordt ook scherper wat je precies wil.  Dan ga je op je werk eerst tegen die ene aardige collega zeggen wat je wil. Daarna wordt het steeds iets makkelijker.

2: ” JA, MAAR” herkennen en “JA, ÉN “ gaan gebruiken.

Het zal je verbazen hoe vaak je jezelf hoort zeggen “ja, maar”. Kijk eens of je merkt wat je nu niet hoeft te gaan doen door niet in actie te komen. Is er misschien iets wat je ongemakkelijk vindt? Ben je bang voor een teleurstelling misschien? Wat zegt je hoofd eigenlijk, is daar een oordeel op een of andere manier? Bijvoorbeeld: ja, maar anderen kunnen al veel beter piano spelen, schilderen, enz. Ik word nooit zo goed. Deze gedachte leidt tot niks doen. Andere stijl: Ja, anderen zijn er al veel beter in, klopt, én ik ga uitproberen of het iets voor mij is. Door dit tegen jezelf te zeggen kun je beter in beweging komen. Dát kan leiden tot iets nieuws, waardoor je verder kan.

3: Focussen

Sommige mensen kunnen dit eigenlijk al meer als vanzelf en anderen hebben een steuntje in de rug en oefening nodig, maar iedereen kan het leren.
Focussen leert je speciaal stil te staan en aandacht te geven aan de gevoelde sensatie in je lijf over een emotie of gevoel. Eugene Gendlin noemt dit the felt sense. Bijvoorbeeld; je voelt een knoop in je maag. De aandacht richt je daarop, zonder oordeel, zonder het weg te willen hebben of dat het iets moet. Van daaruit kijk je (samen met een focus begeleider, maatje of alleen) hoe het verder gaat. Reageert het op jouw aandacht, is er nog een ander gevoeld gevoel? En zo voorts.
Net zoals we vaak verleerd zijn ons lijf te voelen, waar je via haptonomie weer mee in contact komt, vinden we het moeilijk te luisteren naar wat onze lijflijke sensaties over een gevoel (bijvoorbeeld de knoop in de maag) willen laten horen. Eugene Gendlin heeft focussen ontwikkeld om veranderingsprocessen op gang te brengen rondom persoonlijke problemen en vragen.
Haptotherapie en focussen zijn twee verschillende, maar in mijn ogen, elkaar aanvullende methoden die het lijf als rijke bron zien en zorgen dat het lijf niet hoeft te gaan schreeuwen, omdat we gaan luisteren naar het fluisteren. Daardoor zit je lekker in je vel en is het makkelijker de richting te vinden die goed voor je is. 

4: Afstand nemen.

Een vakantie kan wonderen doen. En dan bedoel ik een echte pauze met tijd en ruimte voor jezelf. Het schept letterlijk afstand, ook in je hoofd. Soms is dat echt goed, je komt in een andere flow in een ander ritme. Vooral kamperen doet dat naar mijn idee. Je gaat even back to basic. Je bent in de natuur. Weg van de waan van iedere dag. Wat vind je nu echt belangrijk? Wat doet je goed? Wat heb je nodig om te overleven, maar ook wat maakt het het allemaal waard? Vragen waar je opeens beter het antwoord op weet. Bij terugkomst kan het daarom ook duidelijker zijn: nee, dit voelt niet goed en ja, dit wel. Dat geeft rust. 

Ik hoop dat je hiermee een paar ideeën hebt opgedaan die je in de juiste richting gaan helpen.
Wil jij daarin bijgestaan worden, dan kan dat altijd. Vul je gegevens in op het contactformulier, dan kunnen we elkaar ontmoeten om te kijken of ik iets voor jou kan betekenen. Wie weet tot ziens!

Meer inspiratie

Met meer bewegingsvrijheid en plezier door het leven gaan. Laat mij je daarbij helpen.

Wil je een vrijblijvend kennismakingsgesprek van een half uur? Maak dan even een afspraak en kom naar mijn praktijk in Dwingeloo voor een kopje thee of koffie, dan kijken we hoe het klikt en of haptotherapie iets voor je is. Doe jij dat kennismaken liever in de buitenlucht tijdens een wandeling? Dan kan dat ook. Geef maar aan wat je liever hebt.